Vorig jaar viel de 59,7 miljoen van de Postcodeloterij in ons mooie dorp Balkbrug. Een week later was ik aan de beurt voor de korte overdenking in ons plaatselijk blaadje “De Reestdalpost”. Die column ging, hoe kan het anders, over ‘Mijn gelukkig lot.’ Hieronder te lezen als terugblik.

“Nieuwjaarsdag 2025 was in Balkbrug en 7707-omstreken een dag om niet gauw te vergeten.

Wij hadden geen lot. Iemand vroeg me: ‘Vind je dat nu niet jammer?’ Ik geef op die vraag altijd het Cruijffiaanse antwoord: Andermans voordeel is niet mijn nadeel. Gelukkig zie ik in ons dorp bij iedereen een gunnende nuchterheid richting de gelukkigen.

Vroeger deden veel christenen niet mee aan loterijen, want een visje van een tientje uitwerpen om een dikke snoek van vele duizendjes te vangen was een vorm van gokken. Het is weggegooid geld – behalve als je een keer ongelooflijk veel geluk hebt.

Meedoen met de middenstandsverloting in december mocht daarentegen wel. Want dan kocht je geen loten, maar hoefde je alleen maar je kassabon met naam en adres in één van de tonnen bij de bakker, de bloemist of de boekhandel achter te laten.

Zo won mijn schoonmoeder ooit een prachtige naaimachine. Die accepteerde ze zonder gewetensbezwaren, terwijl ze haar hele leven nooit één lot gekocht heeft, ook niet als er kinderen aan de deur kwamen voor de Grote Club Actie. Die kregen gewoon een paar guldens of euro’s mee.

Ten diepste is de vraag: waar wordt een mens echt gelukkig van? Het antwoord op die vraag haal ik uit een mooi psalmvers: Maar dit is mijn gelukkig lot: te mogen schuilen bij mijn God.

Dominee Ernst Leeftink”

 Balkbrug, Bijbel, Christen zijn, ethiek, geld, gokken, hebzucht, Jezus Christus, loterij, Paulus, Postcodeloterij.