Dag 08
Niet toevallig
Schepper van hemel en aarde (2) – Martin ligt te piekeren op zijn bed. Gek, de laatste tijd heeft hij dat wel vaker. Dan staat hij voor de spiegel, en denkt hij: ‘Dat ben ik. Maar… wíe ben ik eigenlijk? Stel nou ’s dat ik er níet was, had dat óók gekund? En wat zullen de jongens op school van me vinden? Ik wou dat ik wat stoerder was. Er beter uitzag ook, want moet je dat piekerige haar zien…!’
Waarschijnlijk zullen Martins vragen op den duur vanzelf voorbij gaan. Hopelijk weet hij dan ook dat het belangrijkste antwoord dít is: het is maar niet toevallig dat jij er bent. God heeft je gemaakt. Mét je piekerige haar, maar ook met je mooie ogen. Mét je zwakke punten, maar ook met je sterke. Hij had er, als Schepper van hemel en aarde, plezier in jou geboren te laten worden. Een heel verschil, als je jezelf zo mag bekijken!
Dat betekent trouwens ook dat je niet van jezelf bent. Wij zeggen wel eens: ”t Is toch míjn leven!’ Maar eigenlijk is dat niet waar. Je leven is eigendom van de Maker, van God dus, en je mag Hem ermee dienen. Dat is echt om blij van te worden.
Lezen: Psalm 100
God heeft mij gemaakt, ik ben van Hem (vers 3)! Zet een kruisje op je hand, als teken om je de hele dag te herinneren aan dit feit!
Op diezelfde 8 mei 2018 zag ik een limerick van Kees van Egmond. Die heb ik via Twitter gedeeld. Want ook al zoek ik graag de breedte als het om samenwerking tussen christenen en kerken gaat, tegelijk heb ik wel wat moeite met de pretenties van sommige evangelische gemeentes. Vooral, omdat ze volgens mij regelmatig het ‘ware geloof’ claimen. Vroeger claimden wij als vrijgemaakten dat we de ‘ware kerk’ waren als GKV. Daar zijn we eindelijk vanaf. Maar bij een aantal evangelische christenen kom ik nu tegen dat ze mij wel accepteren als bijbelgetrouwe predikant, maar tegelijk vinden dat in de traditionele kerken geen levend geloof gevonden wordt. Wanneer één van mijn gemeenteleden lid van hun gemeente wordt, is het Gods leiding geweest dat zo iemand door de contacten met evangelische christenen niet meer in de duisternis ronddwaalt maar eindelijk Christus heeft aangenomen als Heer. Heel de gelovige opvoeding door ouders en de kerkelijke betrokkenheid incl. geloofsbelijdenis telde niet mee. Bovendien moeten katholieken, protestanten en gereformeerden die naar een evangelische gemeente overstappen, zich bijna altijd opnieuw laten dopen. Ze kunnen geen lid van de gemeente worden, maar worden als ‘vriend van de gemeente’ ingeschreven. Soms houdt dat in dat ze niet eens mogen meezingen in de band bv. Dat vind ik extreem exlusief, meer nog dan ons GKV-exclusivisme van vroeger, want wij erkenden andere christenen wel als oprechte gelovigen, al zaten die volgens ons dan in verkeerde kerken.
Wat ik me wel soms wel afvraag is, of een overstap niet meer op grond van emoties genomen wordt i.p.v. uit geloof. En waar ik me echt wel zorgen over maak is het effect op de kinderen van gezinnen die overstappen. Want als je overstapt omdat het in de ene kerk niet meer lukt, is de stap naar een volgende gemeente ook meteen een stuk lager. Een collega vertelde me eens, dat zijn kinderen op een gereformeerde basisschool zaten waarvan meer dan 50% van de leerlingen niet uit de GKV kwam. Dus stond in de adressenlijst achter elk kind ook de kerkelijke gemeente vermeld. Toen zijn oudste kind in groep 8 zat, vergeleek hij de huidige adreslijst met die van groep 1 toen. Hij vond het opvallend dat bijna alle kinderen die toen GKV of CGK achter hun naam hadden staan, dat in groep 8 nog steeds hadden. Maar de helft van de evangelische kinderen zat nu in een andere evangelische gemeente. Als ouders van kerk switchen, stappen kinderen nog makkelijker over. Vaak stappen ze ook uit.
Ernst Leeftink - Predikant / Pastor in de Nederlandse Gereformeerde Kerken 