650 dagen opgesloten zitten in een kerk – hoe humaan is dat?

Vandaag precies 650 dagen geleden opende een kerk in Kampen zijn deuren om een familie kerkasiel te verlenen. Ik ben al verschillende keren gevraagd: heb jij je al aangemeld voor de doorlopende kerkdienst om zo de overheid te bewegen aan deze familie asiel te verlenen? Ik heb dat altijd afgehouden. Want ik had vanaf het begin al zo mijn aarzelingen. Nu staat deze familie en het hele kerkasiel alweer enkele maanden in de belangstelling. En ik begin me steeds ongemakkelijker te voelen. Vanwege deze ene zaak, maar ook omdat ik bang ben dat dit voorbeeld in Kampen zich tegen het fenomeen ‘kerkasiel’ zal richten. In (ik meen) het Nederlands Dagblad van 27 juni 2026 werd het verloop van de asielaanvraag sinds 2014 weergegeven. Hoe triest het ook is voor de familie in kwestie, ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat het niet om een schrijnende situatie gaat, maar om het bewust traineren van herhaalde overduidelijke beslissingen.

Even de feiten op een rijtje:

# Er is geen sprake van geloofsvervolging, begrijp ik.

# Eerste aanvraag in maart 2014 – afgewezen in september 2014.

# In beroep (eind 2014/begin 2015)- afgewezen in juli 2016.

# Twee nieuwe aanvragen in 2017 – beiden binnen één en twee maanden afgewezen.

# Nieuwe aanvraag in 2019 – afgewezen (in 2020).

# In beroep (in 2020) – afgewezen in 2021.

# Vierde asielaanvraag in juni 2022 – afgewezen in maart 2023.

# In beroep bij rechter en Raad van State – afgewezen in april 2023 en september 2023.

# Vijfde asielaanvraag juli 2024 – twee keer afgewezen in augustus 2024 en oktober 2024.

# November 2024 – hals over kop kerkasiel gezocht in Kampen om uitzetting te voorkomen.

# Nu al 650 dagen de kinderen opgesloten in een kerkgebouw.

Nu hoor ik vaak zeggen: het hele overheidssysteem faalt en we kennen in Nederland nou eenmaal het recht van vaker in beroep gaan tegen rechterlijke uitspraken. Bovendien: wie wordt het kind van de rekening? Precies: de kinderen van deze familie.

Dat ontken ik ook niet. Maar hier gaat het ook om een familie die VIJF asielaanvragen gedaan heeft die allemaal afgewezen zijn en VIER keer zonder resultaat in beroep gegaan is. Met als laatste strategische zet om een verblijfsvergunning af te dwingen: overgaan tot kerkasiel.

Alle mensen die dit kerkasiel organiseren en in stand houden zouden zich m.i. moeten afvragen of het wel verstandig is geweest om er in november 2024 aan te beginnen en of het nu, 650 dagen later in september 2026, wel humaan is om dit gezin nog langer vast te laten zitten in een kansloze situatie.

Ik vraag me zelfs af of het houden van een eredienst van inmiddels 15.600 uur niet te typeren valt als misbruik maken van het recht op vrije godsdienstuitoefening. Hoe langer het duurt, hoe eerder de overheid zal overwegen om hier regelgeving op te gaan maken. Dan moeten christenen niet klagen dat de overheid bezig is de godsdienstvrijheid in te perken. Met dit soort ondoordachte akties roepen kerken het dan wel een beetje over zichzelf heen.